We kwamen laatst een vloer tegen die na nog geen jaar al flinke problemen gaf: naden die opensprongen, delen die opbol stonden en klikverbindingen die loskwamen. Voor de bewoners een enorme teleurstelling, want een PVC-vloer staat normaal bekend om z’n duurzaamheid.
De oorzaak? Niet de kruipruimte, die werd netjes geïnspecteerd en viel binnen de marges, maar de manier waarop de vloer was opgebouwd. In dit geval was de nieuwe click-PVC vloer gelegd bovenop een oude parketvloer, mét daar nog een extra folie-ondervloer tussen. Terwijl de PVC zelf al een geïntegreerde kurklaag had.
Dat klinkt misschien als dubbel zo goed, maar in werkelijkheid gebeurt precies het tegenovergestelde. Een extra laag zorgt ervoor dat de vloer te instabiel wordt. In vaktermen: de kPa-waarde (de drukvastheid van de ondervloer) is te laag. Gevolg: bij elke stap vervormt de vloer nét te veel, waardoor de klikverbindingen het begeven.
Daar komt bij dat de parketvloer eronder al los begon te komen en geen geschikte basis is voor een nieuwe vloer. En omdat er ook nog een dampdichte folie tussen lag, kon het hout geen vocht meer kwijt en begon het te werken. Alles bij elkaar een recept voor schade.
De oplossing is helaas niet eenvoudig: de hele vloeropbouw moet eruit, tot op het beton, en opnieuw opgebouwd worden met een vlakke, drukvaste ondervloer die wél geschikt is voor PVC. Alleen zo blijft de vloer stabiel en mooi, ook op de lange termijn.
Moraal van het verhaal? Een PVC-vloer is een prachtige keuze, maar alleen als de basis klopt. Een goede ondergrond en het vermijden van onnodige lagen zijn minstens zo belangrijk als het PVC zelf.